نوشتن یادگاری: راهی برای ماندگاری در روزگار:
جالب است بدانید که قدیمیترین متون مکتوب جهان، لوحهای گلی سومری مربوط به ۵۰۰۰ سال پیش، نه شعر و ادبیات که فهرستهای خستهکنندهٔ مالیاتی و معاملات گندم بودند! انسان همیشه چیزهای معمولی را برای ماندگاری مینوشت. از دید عصبشناسی، نوشتن با دست نیز بر خلاف تایپ، نورونهای حرکتی ظریف و بصری را همزمان فعال میکند و یک ردپای عصبی دوگانه میسازد؛ یعنی نوشتن فیزیکی، به معنای واقعی کلمه، در مغز شما حک میشود. اگر روزگار نباشد، این اثر شاید از خاطرههای محوشدنی پایدارتر باشد.
راهکار:
برای ماندگاری واقعی نوشتهتان، کاغذ بدون اسید و قلم آرشیوی انتخاب کنید؛ کاغذهای معمولی به دلیل اسید، طی چند دهه متلاشی میشوند. در فضای دیجیتال هم از فرمتهای ساده مثل txt. استفاده کنید و فایل را در سه مکان مختلف ذخیره کنید تا اگر روزگاری نبود، حداقل سرورها بمانند.