روزگار عجیب

خنده عصبی هنگام غم و دلتنگی شبانه:

در روان‌شناسی به خنده هنگام درد، «خنده عصبی» یا «پارادوکسیکال» می‌گویند؛ مغز با ترشح اندورفین تلاش می‌کند هیجان منفی را مهار کند. جالب‌تر اینکه در فرهنگ ژاپنی به لبخند هنگام غم، «خنده مودبانه» می‌گویند که نوعی سپر اجتماعی است. این تضاد هیجانی نشان می‌دهد مغز ما گاهی برای بقا، غم را با خنده جابه‌جا می‌کند.

راهکار:

این حالت را می‌توان یک سیم‌کشی هیجانی متفاوت دید: وقتی غم آن‌قدر شدید می‌شود که مغز برای جلوگیری از فروپاشی، خنده را قرض می‌گیرد. شاید نوشتن لحظه‌ای که خنده جای گریه می‌نشیند، بعدها نشان‌تان دهد کدام دردها واقعاً خواستار دیده شدن بودند.

زندگی گذرا و آشکار شدن ذات آدمها:

مثل گالری بی اینترنت شدن ما:

روزگار عجیب؛ انسانها به دست هم پیر می‌شوند:

نقل قول ابتهاج: ترس از خوشبختی و عادت به لنگیدن:

آیا می‌دانستید مغز انسان برای بقا در محیط‌های خطرناک طراحی شده و خوشی مداوم را به‌عنوان تهدید تفسیر می‌کند؟ تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که «چروفوبیا» دارند، از شادی فرار می‌کنند چون منتظر فاجعه هستند. این پدیده در جوامع با تاریخ ناامنی عمیق‌تر است. آیا ریشه این ترس در نسل‌های ما نهادینه شده؟

راهکار:

این پارادوکس روانشناختی «ترس از شادی» (Cherophobia) نام دارد که ریشه در ناپایداری تجربیات مثبت دارد. برای عبور از آن، ذهن باید بیاموزد که خوب بودن نیازی به توجیه ندارد.

شعر هوشنگ ابتهاج درباره ترس از شادی:

در روان‌شناسی به ترس از شادی «چروفوبیا» می‌گویند؛ مغز لذت و اضطراب را در یک مدار مشترک پردازش می‌کند. وقتی هیجان مثبت از آستانه تحمل عبور کند، آمیگدال برای بازگرداندن تعادل فعال می‌شود و همان لحظه خنده، سیگنال خطر می‌فرستد. حتی لبخندهای اجتماعی فقط عضلات دهان را درگیر می‌کنند، اما لبخند واقعیِ دوشن عضله دور چشم را هم منقبض می‌کند؛ پس «خندیدن با منظور دیگر» فقط استعاره نیست.

راهکار:

این شعر بازتاب پدیده‌ای روان‌شناختی به نام «چروفوبیا» است؛ اگر بعد از لحظه‌های خوب منتظر اتفاق بد هستید، نامش ترس از شادی است نه بدبینی.