روزی میرسه که برای پیدا کردنم

روزی میرسه که برای پیدا کردنم سنگ قبرها را می‌خوانی:

سنگ‌قبر در باستان‌شناسی یک «رسانه» است: کهن‌ترین کتیبه‌های آرامگاهی مصر و روم، هویت، شغل و جایگاه اجتماعی مرده را ثبت می‌کردند تا از حافظه جمعی حذف نشود. جست‌وجو در سنگ‌قبر، در واقع جست‌وجو در حافظه بیرونی انسان است، نه پیدا کردن آدرس یک نفر.

راهکار:

شدت این متن از تعویقِ دیدن می‌آید: آدم‌ها همیشه زودتر از سنگ‌قبر قابل پیدا شدن‌اند؛ فقط گاهی جست‌وجو را به بعد موکول می‌کنیم. مرگ اینجا استعاره از «دیگر در دسترس نبودن» است، نه فقط فقدان فیزیکی.