روزی که خبری نیست

آرزوی روزی که خبری از ما نباشد:

در روانشناسی به «مرگ اجتماعی» اشاره می‌شود: ترس از نادیده گرفته شدن گاهی از مرگ فیزیکی شدیدتر است. اما در برخی فرهنگ‌ها، ناپیدایی به‌عنوان مرحله‌ای از رهایی از وزن هویت تلقی می‌شود. آیا این آرزو واقعاً پایان است یا نوعی تولد دوباره در سکوت؟

راهکار:

شاید این جمله به‌جای پایان، آغاز نوعی رهایی از فشار هویت و انتظارات اجتماعی باشد؛ گاهی سکوت عمیق‌ترین شکل حضور در خاطره‌هاست.