روز چهلم نبودنت

روز چهلم نبودنت؛ شعری برای کسی که شعرهایم را می‌خواند:

در تصویربرداری مغز، وقتی صدای کسی را می‌شنویم که به او دلبسته‌ایم، ناحیه‌ای از مغز که به پاداش و موسیقی پاسخ می‌دهد فعال می‌شود؛ اما اگر همان صدا شعر بخواند، مدارهای زبانی و عاطفی هم‌زمان روشن می‌شوند. غیبتِ چنین صدایی فقط یک فقدان نیست؛ بی‌صداییِ یک قطعه‌ی ضبط‌شده در ذهن است.

راهکار:

رَفرِیم: می‌توانی این شعر را نه فقط سوگ، بلکه ادامه‌ی رابطه با «حضورِ نبودن» ببینی؛ همان‌طور که شاعر پیش از فقدان هم عاشقانه می‌نوشت، حالا غیبت هم بهانه‌ای برای شعر گفتن شده است.