روسری و اسلحه

شعر بلوف عاطفی: روسینم اسلحست، قلبی توش نیست:

در نظریهٔ بازی‌ها «بازی مرغ» (Chicken) دقیقاً همین است: دو راننده به سمت هم می‌تازند، هرکه بترسد و فرمان بچرخاند می‌بازد. ترسناک‌تر اینکه اگر هر دو لجاجت کنند، تصادف قطعی است. روانشناسی «برینک‌منشیپ» در جنگ سرد هم بر همین منطق بود: تهدید به نابودی متقابل تا آخرین لحظه. مرز میان شجاعت و خودکشی کجاست؟

راهکار:

این شعر گویی یک بازی دو‌نفره را نشان می‌دهد، اما شاید دو طرفِ قضیه هر دو درون خودت باشند: بخشی که زخم می‌خواهد و بخشی که نابودی را انتخاب می‌کند. در روانشناسی یونگی، این «عقده» تا وقتی طرف مقابل را متهم کنی درمان نمی‌شود. روسری اسلحه‌ای است که تنها نشانهٔ خودت شده؛ برنده کسی است که از این بازی بیرون بپرد.