روشنایی و تاریکی در عشق

عشق به کسی که از تاریکی نمی‌گریزد:

در فلسفهٔ اگزیستانسیالیسم، تاریکی نه‌تنها ترسناک نیست، بلکه شرط اصالت است: انسان زمانی عشق واقعی را تجربه می‌کند که تاریکی‌های وجودی خود و دیگری را بپذیرد. یونگ می‌گفت «سایه» (ناخودآگاه تاریک) کلید رشد است. آیا حاضریم کسی را دوست بداریم که سایه‌اش را پنهان نمی‌کند؟

راهکار:

این بیت به عشقی اشاره دارد که نه از تاریکی می‌گریزد، بلکه آن را در آغوش می‌کشد. می‌توانی آن را به موقعیت‌هایی تعمیم دهی که آدم‌ها نقص‌های خود یا دیگری را می‌پذیرند و بر اساس آن پیوند می‌خورند – مثل رابطه‌ای که بعد از یک بحران قوی‌تر می‌شود.