روحهای قدیمی؛ جا مانده از شعر کهن:
شعر کهن برخلاف متن امروزی فقط واژه نیست؛ نوعی «حضور» است. در علوم اعصاب، خواندن متون کهن با الگوی موج تتا در مغز همراه است که همان حالت خلسه و تعمق است. روانشناسی زمان هم میگوید آدمهایی که حس میکنند از زمانهاند، اغلب «جهتگیری زمانی» متفاوتی دارند و به گذشتهی زبانی متصلاند. شاید این روحها، حاملان حافظهی جمعی یک فرهنگاند. شما چنین روحی را سراغ دارید؟
راهکار:
شاید این روحها از شعر جا نماندهاند، بلکه شعر هنوز در آنها زنده است؛ همانهایی که هر عصر را با ترازوی زیبایی و معنا میسنجند، نه با معیارهای روز.