وقتی روح زانو میزند؛ جملات ناب ویکتور هوگو:
برخلاف باور روانشناسی مدرن که میگوید حالت بدن بر روح تأثیر میگذارد (شناخت جسمیشده)، هوگو اینجا استقلال روح از بدن را فریاد میزند. زانو زدن روح، استعارهای از «درماندگی آموختهشده» است: جاییکه روان بدون توجه به ابزار بیرونی، تسلیم میشود. در تاریخ، زانو زدن نماد تسلیم نبود، بلکه ژستی باستانی برای ابراز احترام یا طلب بخشایش بود. آیا این روح، در حال التماس برای نجات است یا پذیرش پایان؟ شاید مرز میان شکست و نیایش باریکتر از یک زاویه بدن باشد.
راهکار:
این تصویر زانو زدن روح، بیش از آنکه تسلیم باشد، لحظهای مقدس از قطع امید به کنترل بیرونی و آغاز مذاکره با خویشتن است. اینجا جایی است که روان برای بلند شدن دوباره، اول زخمهایش را به رسمیت میشناسد.