وقتی روح خودت تو را ترک میکند: چرا نباید از دیگران انتظار داشت؟:
آیا می‌دانستید در روان‌شناسی به این پدیده «فرافکنی» می‌گویند؟ وقتی از خودمان ناامید می‌شویم، ناخودآگاه همان ناامیدی را به دیگران هم نسبت می‌دهیم. جالب‌تر اینکه تحقیقات نشان داده مغز انسان در لحظات بحران هویتی، همان مدارهای عصبی را برای قضاوت دیگران فعال میکند که برای قضاوت خودش. یعنی تو در واقع داری با سایه‌ات حرف می‌زنی. سوال اینجاست: اگر روح رفتنی است، پس چه چیزی می‌ماند که بتواند دوباره به دیگران اعتماد کند؟
راهکار:
این جمله به یک حقیقت روان‌شناختی اشاره دارد: «اثر دانینگ-کروگر معکوس» – وقتی از خودمان ناامید می‌شویم، ناخودآگاه همان انتظار را به دیگران هم تعمیم می‌دهیم. شاید راه‌حل در بازتعریف «روح» به‌عنوان یک فرآیند پویا باشد، نه یک موجود ثابت که یک‌باره ترکمان کند.