روح و بدن

عشق به پدر؛ روح بابا فراتر از بدن:

در علوم اعصاب، عشق به والدین همان مدارهای پاداش (ناحیه تگمنتال شکمی و قشر سینگولیت) را فعال می‌کند که عشق رمانتیک؛ و جالب‌تر اینکه مغز «روح» دیگری را از الگوهای رفتاری، صدا و خاطره بازسازی می‌کند، نه از بدن فیزیکی. پس عشق می‌تواند از حضور عبور کند.

راهکار:

روح را که دوست داشته باشی، در واقع نسخه‌ای از او را دوست داری که در رفتار، صدا و نگاهش تکه‌تکه شده؛ عشق به روح یعنی همین تکه‌ها را به‌صورت یک کل بی‌جایگزین دیدن. این نگاه، رابطه را از وابستگی به بدن و زمان آزاد می‌کند.