چرا خدا روح را گرفت نه جسم را؟:
مصریان باستان هنگام مومیایی، مغز را با قلاب از بینی بیرون میکشیدند و دور میریختند ولی قلب را در سینه نگه میداشتند؛ چون فکر میکردند قلب جایگاه روح و هویت است. در آیین زرتشتی هم «روان» پس از مرگ به سر پل چینود میرود و با رفتارش سنجیده میشود، نه با شکل جسم. حتی امروز در پزشکی، تجربه نزدیک به مرگ با تغییر فعالیت مغز گزارش میشود نه با وضعیت ظاهری بدن. اگر روح معیار است، چرا اینقدر درگیر قاب هستیم؟
راهکار:
این ایده را میشود اینطور قاب گرفت: اگر روح معیار است، پس جسم فقط یک رابط موقت است؛ در علوم اعصاب، هویت و آگاهی بیشتر به شبکههای پردازشی مغز وابستهاند تا شکل بدن. پس قضاوت بر اساس ظاهر، عملاً قضاوت درباره قاب عکس است، نه تصویر درون آن.