روح استوار

روح استوار و دردهای استوارتر؛ شعری درباره تاب‌آوری:

مطالعات پس‌آسیبی نشان می‌دهد مغز پس از درد مزمن مسیرهای عصبی جدیدی برای تاب‌آوری می‌سازد؛ مثل عضله‌ای که با پارگی‌های ریز قوی‌تر می‌شود. «درد استوارتر» شاید نه بارِ بیشتر، که معماریِ ظریف‌ترِ تحمل باشد.

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور خواند: درد وقتی «استوارتر» می‌شود، فقط بزرگ‌تر نشده؛ شبیه سنگِ زیرِ پای مجسمه، به روح شکل می‌دهد. اگر بخواهی این ایده را بسط دهی، همان جمله را از زاویه‌ی «درد به‌عنوان معمار» بازنویسی کن: چه بخشی از استواری‌ات محصول کدام درد است؟