رودربایستی عشقولانه

شعر عاشقانه دل دادن و حواس‌پرتی؛ از رودربایستی تا عکاسی:

رودربایستی و حواس‌پرتیِ عاشقانه یک توضیح عصب‌شناسی دارد: در مغز فرد عاشق، سیستم دوپامینرژیک مثل مدار اعتیاد فعال می‌شود و آمیگدالِ ترس و قضاوت اجتماعی را موقتاً خاموش می‌کند؛ برای همین نه‌تنها آدرس توجه، بلکه «حیا» و حتی انتخاب بین گونه‌ها هم مختل می‌شود! آیا عکس معشوق برای شما هم مثل یک دوز دوپامین است؟

راهکار:

این شعر یک بازی زبانی بامزه دارد: «بوسه، عکس، عکاسی، حواس». ادامه طبیعی آن، سرودن یک بند دیگر با محور «جوابِ سؤال خودت: حواستم کجاست؟» است؛ مثلاً جواب را به جای منطق، به چشم‌های او گره بزن. این کار شعر را کامل‌تر می‌کند و ارتباط با خواننده را بیشتر.