زندگی روایت خاطرههاست، نه آنچه زیستیم:
در علوم اعصاب پدیدهای داریم به نام «بازتحکیم» (Reconsolidation): هر بار که خاطرهای را به یاد میآورید، مسیرهای عصبی آن خاطره موقتاً ناپایدار میشوند و مغز هنگام ذخیرهسازی دوباره، اجازهی ویرایش دارد. یعنی حافظه یک آرشیو نیست، یک نمایشِ مدام در حال بازنویسی است. پس زندگی شما در ذهنتان هر بار که روایتش میکنید، اندکی تغییر میکند. اگر حافظه اینقدر شکلپذیر است، راوی نهایی زندگی شما کیست؟
راهکار:
میگویند هر بار که خاطرهای را مرور میکنی، در واقع داری آن را از نو مینویسی. مغز خاطرات را مثل یک بایگانی ثابت نگه نمیدارد، بلکه با هر بازخوانی جزئیات تازهای به آن اضافه یا کم میکند. شاید به جای انتظار برای ثبت خودبهخود لحظهها، آگاهانهتر جزئیات خوب و معناهای کوچک را پررنگ کنیم تا قصهای که از خودمان روایت میکنیم، دستکم مهربانتر باشد.