روایت شهادت: چگونه بازماندگان حافظهٔ جمعی میسازند؟:
در عصبشناسیِ روایت، بازگو کردن یک خاطرۀ سنگین، نه صرفاً ثبت آن، که بازنویسیاش در مغز است. هیپوکامپ هر بار که قصه ای تعریف میشود، ردپای حافظه را تغییر میدهد. شگفتانگیزتر اینکه پژوهشها نشان میدهند روایت شفاهی جمعی، ترشح کورتیزول را در شنونده نیز کاهش میدهد. شاید روایت شهادت، التیامی زیستی برای همهٔ بازماندگان باشد. آیا اگر راوی نباشد، شهادت به فراموشی سپرده میشود؟
راهکار:
گاه روایت یک حادثه، فراتر از انتقال خبر، خود یک کنش اجتماعی است. بازماندگان با روایت شهادت، در واقع قهرمان را از دایرهٔ بستهٔ مرگ خارج و به یک «متن» زنده تبدیل میکنند. اندیشیدن به این فرایند از خلال مفهوم «تاریخ شفاهی» یا «ادبیات شهادت» میتواند دریچه ای نو بگشاید.