روایت ناقص

ما روایت ناقصی هستیم که پایانش سانسور شد:

در روان‌شناسی روایت، «پایان باز» حافظه را فعال‌تر می‌کند؛ مغز برای بستن روایت ناتمام، مدام آن را بازسازی می‌کند. سانسور پایان، نه حذف روایت، بلکه تبدیل آن به یک «حافظهٔ مقاوم» است: همان مکانیزمی که در تاریخ شفاهی، افسانه‌های ممنوعه و ترانه‌های زیرزمینی دیده می‌شود. روایتِ ناقص، تمام‌نشدنی‌ترین شکلِ ماندن است.

راهکار:

هر روایت سانسورشده، در حافظه جمعی به شکل «روایت موازی» ادامه پیدا می‌کند؛ پایانش را نمی‌بینیم، اما در پچ‌پچ‌ها، استعاره‌ها و سکوت‌ها بازنویسی می‌شود. شاید ناقص‌بودن، خودش نوعی مقاومت روایی است.