زخمهایی که داستان ما را میگویند:
آیا میدانستید که در علوم اعصاب، «حافظهٔ تروماتیک» برخلاف خاطرات عادی، در هیپوکامپ ذخیره نمیشود، بلکه در آمیگدال و قشر حسی باقی میماند؟ یعنی زخمهای روانی نه بهصورت روایت خطی، بلکه بهصورت حسهای خام (بو، صدا، لرزش) در بدن حک میشوند. این دقیقاً همان چیزی است که شاعر میگوید: زخمها خودشان داستانسرا هستند، نه خاطرات ما. سوال اینجاست: آیا میتوان این داستان را از بدن به زبان آورد، یا همیشه در سکوت زخم باقی میماند؟
راهکار:
این جمله میتواند بازتابی از «روایتدرمانی» باشد: زخمها نه فقط نشانهٔ رنج، بلکه نقشهٔ راه بقا هستند. اگر این متن را نوشتهاید، شاید وقت آن رسیده که داستان پشت هر زخم را برای خودتان بازنویسی کنید—نه برای فراموشی، برای تغییر معنا.