محبت بیش از حد؛ چرا آدمها نمنم باران را بیشتر دوست دارند؟:
در روانشناسی، پدیده «سازگاری لذتگرایانه» نشان میدهد مغز به محبت فراوان و مداوم عادت میکند و آن را خط مبنا میبیند؛ در نتیجه برای همان سطح توجه، دیگر پاداش دوپامینی سابق ترشح نمیشود. این همان دلیل علمی است که چرا بارانِ یکنواخت و سیلآسا حس قدردانی را خاموش میکند، ولی نمنمِ گاهبهگاه بهواسطه تقویت متناوب گیرایی احساسی میسازد. در اقتصاد رفتاری هم به آن «مطلوبیت نهایی نزولی» میگویند. حالا سوال: اگر عشق کمیاب است، چرا مصرف روزانهاش را ارزان میکنیم؟
راهکار:
آدمها معمولاً از کمبود، ارزش میسازند، نه از وفور. وقتی باران سیل میشود، چتر میآورند؛ وقتی نمنم است، قدم میزنند. پس مسئله صد گذاشتن نیست، تنظیمِ ریتمِ حضور است.