روانشناسی فاصله در رابطه

نبودن تنها راه ماندن در رابطه؛ نگاهی به روانشناسی فاصله:

در روان‌شناسی، «اثر زیگارنیک» نشان می‌دهد کارهای ناتمام تا ۹۰٪ بیشتر از کارهای کامل در حافظه می‌مانند؛ ذهن برای کامل‌کردن چیزهای ناقص وسواس دارد. به همین دلیل غیاب در یک رابطه، برخلاف حضورِ اشباع‌شده، مدارهای پاداش مغز را در حالت انتظار نگه می‌دارد. از نظر نظریه دلبستگی، فاصله نسبی می‌تواند سیستم اعتراض و اشتیاق را فعال کند؛ یعنی نبودنِ فیزیکی، حضور ذهنی را پررنگ‌تر می‌کند. در ادبیات کلاسیک فارسی هم فراق همیشه موتور اصلی بقای عشق بوده، نه وصال.

راهکار:

ذهن انسان روی چیزهای ناتمام بیشتر از چیزهای کامل تمرکز می‌کند؛ پس شاید نبودن، نوعی حضور معکوس می‌سازد که در آن تصویر طرف مقابل نه‌تنها کمرنگ نمی‌شود، بلکه با خیال و انتظار شارژ می‌شود.