بازی زندگی: چرا برای بردن بازی می‌کنم؟:
در نظریه‌ی بازی‌های تکرارشونده، استراتژی «چشم در برابر چشم» بیشترین برد را دارد: اول همکاری کن، بعد دقیقاً رفتار قبلی طرف مقابل را تکرار کن. پارادوکس اینجاست که در بلندمدت، بردِ پایدار از تعقیب بی‌وقفه‌ی برد به دست نمی‌آید، بلکه از همکاری هوشمندانه و پاسخ متناسب ساخته می‌شود. پس «باختن» در یک دست، گاهی تنها راه بردن در بازی بزرگ‌تر است.
راهکار:
این جمله را می‌توان از «نتیجه‌گرایی» به «فرایندگرایی» چرخاند: در بازی زندگی، هر دستی که بازی می‌کنی اطلاعاتی برای دست بعد می‌دهد؛ برد واقعی شاید بهبود استراتژی در طول بازی باشد، نه فقط امتیاز نهایی.