دلتنگی برای رویاهای ناتمام؛ از «ما» تا «من» تنها:
مغز انسان هنگام دلتنگی، شبکه «پیشبینی پاداش» را فعال میکند و برای سناریوهایی که هرگز رخ ندادند، دوپامین ترشح میکند. این پدیده «سوگیری ضدواقعی» نام دارد: ما برای آنچه میتوانست باشد، بیشتر از آنچه هست، غصه میخوریم. جالب اینجاست که این فرآیند همان مکانیسمی است که در اعتیاد به خاطرات دیده میشود. سوال تاو: آیا تا حالا شده رویای ناتمامی را به یک شروع جدید تبدیل کنید؟
راهکار:
این حس آشناست؛ اما بدان مغز انسان در مرور «ما»های نشده، دچار سوگیری تأکید بر فقدان میشود. شاید «ما»ی واقعی همان «من»ی است که حالا میتواند خودش را از نو با رویاهای ممکن بسازد.