اعتماد به ماشین بیترمز، نه آدمها:
در مهندسی، یک سیستم «قابل اعتماد» سیستمی است که خرابی آن قابل پیشبینی باشد. مغز انسان، برعکس، برای پردازش غیرخطی و غافلگیریهای اجتماعی تکامل یافته که همین، منبع اصلی بیاعتمادی است. آیا این ترجیح، نشانهای از جامعهای است که قابلیت اطمینان انسانی در آن کاهش یافته؟
راهکار:
این حس، در روانشناسی «اعتماد به ابزار» نامیده میشود؛ جایی که پیشبینیپذیری یک وسیله، از پیچیدگیهای غیرقابل پیشبینی انسان امنتر به نظر میرسد. شاید نقطه شروع، شناسایی الگوی خاصی از آدمها باشد که این حس را ایجاد کردهاند.