رویا و تنهایی

تنهایی ما مثل رویاها؛ چرا خواب‌هایمان تنهاست؟:

در خواب REM، مغز بخش «تئوری ذهن» را تقریباً خاموش می‌کند؛ همان سیستمی که به ما می‌گوید دیگران ذهن مستقلی دارند. به همین دلیل آدم‌های خوابت را مغزت از خودت می‌سازد و حتی اگر در رؤیا جمعیت باشد، در واقع با پروجکشن‌های خودت روبرویی. پس «تنها زندگی کردن مثل رویا» فقط استعاره نیست؛ عصب‌شناسی می‌گوید در عمیق‌ترین سطح، ما همیشه تنها تجربه می‌کنیم.

راهکار:

شاید این تنها بودن نه فقدان، بلکه همان فضای امنی است که رویاها در آن شکل می‌گیرند؛ گاهی تنهایی، اتاق انتظار خودِ واقعی‌مان است.