وقتی رویا داشتن خودش رویاست؛ نشانه‌های ناامیدی عمیق:
آیا می‌دانستی که در روانشناسی شناختی، «ناامیدی آموخته‌شده» (Learned Helplessness) دقیقاً همین حس را توصیف می‌کند؟ سلیگمن در آزمایش‌هایش نشان داد سگ‌هایی که شوک الکتریکی غیرقابل‌کنترل دریافت می‌کردند، بعداً حتی وقتی راه فرار باز بود، تلاش نمی‌کردند. مغز انسان هم در مواجهه با شکست‌های مکرر، مسیر دوپامین را مسدود می‌کند و رویا ساختن را غیرممکن می‌بیند. سوال برای شما: آیا این حس از بیرون به شما تحمیل شده یا از درون؟
راهکار:
این جمله انگار از جنس پارادوکس‌های ذهنی است: وقتی رویا داشتن خودش رویا می‌شود، یعنی سیستم پاداش مغز درگیر یک حلقه بازخورد منفی شده. یک راه برای شکستن این چرخه: به‌جای رویاهای بزرگ، یک هدف کوچک و ملموس برای ۲۴ ساعت آینده تعریف کن. مثلاً «امروز یک صفحه کتاب بخوانم». موفقیت در آن، مدار امید را دوباره فعال می‌کند.