وقتی فقط در رویا به هم میرسیم:
در مرحله REM خواب، مغز آمیگدال و هیپوکامپ را درگیر میکند تا احساسات ناتمام را پردازش کند. رؤیای ملاقات با یک فرد ازدسترفته، معمولاً تلاش مغز برای شبیهسازی پیشبینی تعاملات آینده است—یک سازوکار بقا برای کاهش شوک جدایی. جالب است که محتوای این رؤیاها دقیقاً همان چیزهاییست که در بیداری از فکر کردن به آن اجتناب میکنیم. پس مغز تو حتی در خواب برای جبران نرسیدنها میجنگد.
راهکار:
رویاهای دیدار، فقط جایگزین ناکامی نیستند. در روانشناسی شناختی، مغز از خواب برای «تمرین شبیهسازی اجتماعی» استفاده میکند. یعنی هر بار که در خواب به وصال میرسی، مسیرهای عصبی برای مواجهه واقعی را فعال میکنی. این یک استراتژی ناخودآگاه برای حفظ پیوند عاطفی است، نه صرفاً یک توهم تسکینی.