رویا داشتن در خاورمیانه خودش یک رویاست:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «درماندگی آموختهشده» وجود دارد: وقتی موجودی بارها با شکست اجتنابناپذیر روبرو شود، حتی اگر راه فرار باز شود، تلاش نمیکند. مغز انسان در محیطهای پرتنش، فعالیت شبکه حالت پیشفرض (مسئول خیالپردازی) را کاهش میدهد؛ یعنی ناامیدی یک واکنش بیوشیمیایی است، نه یک ضعف شخصیتی. جالب اینجاست که رویاپردازی در این شرایط، نوعی شورش عصبی است. آیا رویاهای ما در چنین بستری، واقعبینانهتر از بقیه جاها نیستند؟
راهکار:
این جمله تلخ را میتوان از زاویهای دیگر دید: «رویا داشتن خودش رویاست» یعنی ذهن هنوز توان تصور جهانی متفاوت را دارد. در درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT)، رویاپردازی حتی در شرایط ناامیدانه، فضایی برای انعطافپذیری روانی ایجاد میکند.