رنجاندن دیگران و از خودگذشتگی که به ویرانی میرسد:
پدیدهی «خودفرسودگی همدلی»: در روانشناسی، کسانی که مدام دیگران را بر خود مقدم میدارند، آمیگدالشان بیشفعال میشود و کورتیزول مزمن، هیپوکامپ را کوچک میکند. به بیان عصبشناختی، «مهربانی بیمرز» نه فضیلت، بلکه مدار تخریب است؛ چون مغز برای بقای خود، اولویت را به خود میگیرد. پس ویرانهشدن نتیجهی خاموشکردن سیستم هشدار همین بدن است.
راهکار:
ویرانه بودن لزوماً پایان نیست؛ نقطهی صفر یعنی دیگر چیزی برای از دست دادن نیست. این «هیچ نماندن» را میتوان نقشهی آزادی خواند؛ وقتی قرار است از نو ساخته شوی، دیگر لازم نیست طبق نقشهی ویرانههای قبلی باشی.