گریه یک مرد: اشکی که هر کسی سزاوار دیدنش نیست:
بر اساس پژوهشهای عصبشناختی، گریه مردان سیستم پاراسمپاتیک را سریعتر از زنان فعال میکند و به ترشح اکسیتوسین میانجامد، اما از قرن نوزدهم تابوی «مرد گریه نمیکند» به اشتباه نماد قدرت شد. در ژاپن باستان، ساموراییهای پیروز در میدان نبرد علناً میگریستند؛ نه از ضعف، که از سرشناسیِ عمق فاجعه و انسانیت. آیا امروز ناتوانی در پذیرش اشک مردانه، او را به خشم پنهان محکوم نمیکند؟
راهکار:
این متن به زیبایی نشان میدهد که اشک مرد نه نشانه ضعف، بلکه نشانه اعتماد و صمیمیت ناب است. از این منظر، دیده شدن اشک یک مرد یعنی سقوط دیوارهای امنیتی او در برابر کسی که امنیت عاطفی را برایش فراهم کرده. همان کسی که «مردش کرده» درواقع پناهگاهی برای رهایی او بوده، نه مسبب رنجش.