رنج و ناامیدی

کوه صبر و اندوه؛ شبی که غم از دنیا می‌برد:

تحقیقات علوم اعصاب می‌گوید صبر یک منبع نامحدود نیست؛ در فشار مزمن، مدار قشر پیش‌پیشانی مثل باتری خالی می‌شود و غم جای مقاومت را می‌گیرد. نکته‌ی شگفت‌انگیز: نوشتنِ هیجان منفی، فعالیت آمیگدال را کم می‌کند و آستانه‌ی تحمل را بالا می‌برد؛ یعنی همین شعر، ممکن است همان اقدامی باشد که غم را خلع‌سلاح می‌کند. به نظر شما در این لحظه، کدام قوی‌تر است: کوه یا شاعری که کوه را توصیف می‌کند؟

راهکار:

می‌توان این تصویر را از «پایان تحمل» به «بیان یک حال» تغییر نگاه کرد: کوه صبر ممکن است نشسته باشد، اما شاعری که این را می‌گوید هنوز ایستاده و در حال تماشاست. بازنویسی همین بیت با دو مصراعِ «من کوه صبرم، ولی غم را تماشا می‌کنم / این شب، همان بیداری است که پایان شب است» می‌تواند امید را بدون حذف رنج نشان دهد.