رنج از نبودن او یا از جهانی که تصور کردیم:
در روان‌شناسی، «سوگ مبهم» وضعیتی است که فقدان بدون قطعیت یا مراسم باقی می‌ماند؛ مغز برای بستن پرونده به «روایت پایان» نیاز دارد و نبود آن نشخوار فکری را طولانی می‌کند. ذهن هم به‌جای سوگواری برای شخص، برای «جهانِ تصورشده» سوگواری می‌کند.
راهکار:
این متن سوگ یک «تصویر ذهنی» است، نه لزوماً یک شخص؛ ذهن وقتی رابطه‌ای را از دست می‌دهد، ابتدا برای نسخه‌ای که در خیال ساخته بود سوگواری می‌کند. تمرین: آن جهان تصورشده را روی کاغذ بنویس و کنار هر بخش، یک واقعیت امروز را با جمله‌ای کوتاه ثبت کن؛ این کار به‌جای انکار، به ذهن کمک می‌کند فقدان را دقیق‌تر تشخیص دهد.