زیباترین چشمها و مهربانترین قلبها بیشترین درد را میکشند:
در علوم اعصاب به این «نظریه آینهنورونهای پرمصرف» میگویند: افرادی که زیبایی را بیشتر میبینند، مدارهای احساسی شان برای پردازش رنج هم بازدهی بیشتری دارد. انگار که حساسیت یک سکه دو روست: رویی زرین از لطافت، رویی زخمی از درد. آیا این یعنی مهربانی یک «آسیبپذیری» طبیعی است؟
راهکار:
این بیت روانشناختی رو با مفهوم «همدلی هزینهبر» پیوند بزنید: افراد با ضریب همدلی بالا، نه تنها لذت زیبایی را عمیقتر میچشند، بلکه بار رنج دیگران را نیز سنگینتر احساس میکنند. پس این جمله راز «قیمت مهربانی» را فاش میکند.