رنج خودساخته

خسته از تبرهایی که خودم تیز کردم:

آیا می‌دانستی ذهن انسان ابزاری به نام «سوگیری تأییدی» دارد؟ یعنی ناخودآگاه دنبال شواهدی می‌گردی که باورهایت را تأیید کند، حتی اگر آن باورها علیه خودت باشند. این یعنی تبری که تیز می‌کنی، در واقع ذهنت است که مدام خودش را زخمی می‌کند. پارادوکس اینجاست: برای رهایی، باید از تیزی خودت لذت ببری، نه از زخمش. سوال: آیا حاضر هستی تبر را زمین بگذاری و دست خالی بایستی؟

راهکار:

این جمله انگار از دل یک پارادوکس بیرون آمده: همزمان قربانی و جلاد خودت هستی. شاید وقتش رسیده که از تبر به عنوان ابزار ساخت استفاده کنی، نه تخریب. مثلاً به جای تیز کردن تبر، آن را به چیز مفیدی تبدیل کنی – مثل ساختن یک مجسمه از چوب خاطراتت.