رنج بر رنج

زخم بر زخم؛ دلتنگی و رنج برای ایران:

برخی پژوهش‌های اپی‌ژنتیک نشان می‌دهد اثر استرس و ترومای شدید می‌تواند بر روی مارپیچ DNA باقی بماند و تا چند نسل منتقل شود؛ پس عبارت «همیشه زخم بر زخمم» فقط یک تصویر شاعرانه نیست، بلکه همان رمزگشایی بدن از تاریخ است: زخم‌های نسل قبل، در بافت و خون نسل بعد زنده می‌مانند.

راهکار:

این متن یک تصویر تازه می‌سازد: زخم‌های فردی به روایت زخم‌های جمعی بدل می‌شود؛ «ایرانم» در پایان، همان «منِ» آشفته است که در آینهٔ تاریخ بزرگ شده است.