رنج بی صاحب

ما به دنیا آمدیم تا رنج‌ها بی‌صاحب نمانند:

پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهد درد اجتماعی و فیزیکی در مغز شبکه مشترکی دارند؛ «دیده شدن» رنج، فعالیت آمیگدال را کم می‌کند. ویکتور فرانکل می‌گفت رنج بی‌معنا را می‌توان تحمل کرد، اما رنج معنادار به تعهد تبدیل می‌شود. اگر رنج بی‌صاحب، سنگین‌تر است، چه کسی صاحب رنج تو می‌شود؟

راهکار:

این جمله رنج را از یک سرنوشت شخصی به یک پیوند مشترک تبدیل می‌کند: شاید ما نه برای حذف درد، بلکه برای «شاهد» شدن به دنیا می‌آییم. هر بار که درد کسی را می‌شنویم یا نامی روی آن می‌گذاریم، از بی‌صاحب بودن نجاتش می‌دهیم.