انسان بودن و زخمهای عمیق عشق:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که هنگام عشق و هنگام غم، نواحی مشترکی از مغز (مثل اینسولا و قشر سینگولیت) فعال میشوند. دوپامین و کورتیزول در هر دو حالت ترشح میشوند؛ یعنی سیستم لذت و استرس در هم تنیدهاند. بهقولی، رنج و شادی در عشق دو روی یک سکهاند. سوالی که پیش میآید: آیا اصلاً میشود بدون پذیرش تیرگیها، درخشش واقعی عشق را دید؟
راهکار:
این بیت تلخ و شیرین را میتوان بهعنوان یادآوری این نکته دید: عمق عشق و انسانیت با توانایی تحمل داغها گره خورده است، نه ضعف. شاید پذیرش این پارادوکس، خود نوعی قدرت دروننگری باشد. اگر این حس برایتان آشناست، بدانید که بسیاری از شاعران بزرگ جهان همین چرخه را ثبت کردهاند.