ریمل و اشک

رژلب خراب کنن یا ریمل؟ جریان این قرار اجتماعی چیه؟:

جالب است که ریمل در مصر باستان از سرب ساخته می‌شد و مردان هم استفاده می‌کردند. امروز خراب شدن ریمل اغلب از اشک ریختن است، نه بوسه. رژلب نماد عشق است و ریمل نماد غم؛ انگار از مردها انتظار داریم بیشتر دلیل لبخند باشند تا گریه. این تضاد فرهنگی رو چه جوری می‌شه حل کرد؟

راهکار:

این سوال شوخ‌طبعانه یک تضاد جالب را نشان می‌دهد: رژلب خراب می‌شود از بوسه‌ای عاشقانه، ریمل خراب می‌شود از اشکی غمگین. شاید جامعه ناخودآگاه از مردان می‌خواهد که مایه شادی باشند، نه غم. نظرت چیه که این بار به جای گلایه، این معیار را با طنز به چالش بکشی؟