رقصیدن در سختی

مهم نیست زندگی چقدر سخت باشد؛ من می‌رقصم!:

حرکت بدن صرفاً بازتاب احساسات نیست؛ خودِ حرکت، احساسات را بازنویسی می‌کند. مطالعات علوم اعصاب نشان می‌دهند هماهنگی با ریتم، فعالیت آمیگدال (مرکز ترس) را کم و مسیر دوپامین را تقویت می‌کند؛ حتی لبخند زدن اجباری هم سیگنال‌های مهارکننده به مغز می‌فرستد. در درمان‌های بدن‌محور، رقص به‌عنوان راهی برای بازتنظیم سیستم عصبی استفاده می‌شود. پس این «رقص در سختی» یک انکار نیست، یک هک عصبی است. شما چطور بدن را در روزهای بد فریب می‌دهید؟

راهکار:

این جمله را می‌توان یک بیانیه‌ی مقاومت دید: رقصیدن در طوفان، یعنی پس گرفتن کنترل از سختی‌ها؛ حتی وقتی شرایط عوض نشده، انتخاب واکنش، خودش آزادی است.