رقص روی آتش سیاسی

طنز گزنده: خودمان غزه‌ای‌تر از غزه‌ایم و سوریه کمکمان می‌کند!:

پدیده «ناهماهنگی شناختی» می‌گوید وقتی بین باور (ما کمک می‌کنیم) و رفتار (ما کمک می‌گیریم) شکاف باشد، ذهن با طنز تلخ از آن فاصله می‌گیرد تا فرو نپاشد. دقیقاً مثل جوامعی که خود را «قهرمان مقاومت» می‌دانند اما هم‌زمان نیازمند حمایت همان مقاومت‌اند. این شوخی، آیینه‌ی همان ترک روانی است. چطور می‌شود هم «نجات‌دهنده» بود و هم «نجات‌یافته»؟

راهکار:

این طنز تلخ، پارادوکس «ریای جمعی» را به رخ می‌کشد. اگر می‌خواهی تیغش را تیزتر کنی، یک دیالوگ خیالی بین یک «فعال کمک به غزه» و یک «پناهنده سوری» بنویس که جای کمک‌دهنده و گیرنده را عوض کند.