رقص در لحد

شعر عاشقانه مزار؛ رقصی که در لحد تنگ جا نمی‌شود:

در روان‌شناسی سوگ، طنز و خیال‌پردازی متناقض مانند خواستن رقصیدن در لحد تنگ، مکانیزم دفاعی بالغانه‌ای برای ادغام فقدان است؛ مغز با ترکیب دو هیجان متضاد، بار عاطفی مرگ را کاهش می‌دهد. جالب اینجاست که در مصر و یونان باستان، رقص و موسیقی بخشی از آیین تشییع بود تا گذر به جهان مردگان را جشن بگیرند، نه صرفاً سوگواری.

راهکار:

این بیت مرگ را نه پایان، بلکه صحنه‌ی تنگِ یک رقص ناتمام می‌بیند؛ گویی عشق، بدن را حتی در لحد به حرکت وامی‌دارد و سوگواری را به شوق دیدار بدل می‌کند.