رقص بر مزار دشمن

رقص بر مزار نفرت؛ شعری از خشم و انتقام:

آیا می‌دانستید رسم «رقص روی گور» در فرهنگ‌های باستانی مثل میان‌رودان نماد تحقیر نهایی دشمن بود و مغز انسان هنگام فکر به انتقام دوپامین ترشح می‌کند اما بعد از اجرا، اغلب حس پوچی می‌آید؟ این شعر دقیقاً همان لحظهٔ اوج خشم را در قالب یک وعدۀ نمادین ثبت کرده است. سؤال: آیا این نوع رهایی واقعاً التیام‌بخش است یا فقط زخم را باز می‌کند؟

راهکار:

این متن رو میشه به‌عنوان یک کاتارسیس (تخلیهٔ هیجانی) دید. اما در روانشناسی، انتقام‌جویی اغلب چرخهٔ خشونت را طولانی‌تر می‌کند. شاید بهتر باشد به‌جای رقص روی مزار، نماد شکست را با ساختن چیزی نو پشت سر بگذارید.