غم از دست دادن عزیز و رقص بر مزار:
پدیدهٔ «خندهٔ عصبی» در سوگ، در روانشناسی بهعنوان واکنشی پارادوکسیکال برای تخلیهٔ هیجانی شناخته میشود. در قرون وسطی، «رقص مرگ» (Danse Macabre) در هنر و ادبیات، مرگ را با شادی به تمسخر میگرفت. مغز انسان در مواجهه با ترومای شدید گاهی با فعالسازی مدارهای لذت، تلاش میکند از فروپاشی روانی جلوگیری کند. آیا این رقص بر مزار، شکلی از تابآوری است یا انکار؟
راهکار:
این تصویر یادآوری میکند که حتی در عمیقترین اندوه، زندگی به شیوههای غیرمنتظرهای بر مرگ پیروز میشود؛ شاید رقص، اعتراضی نمادین به نابودی باشد.