رقص با سختی‌های زندگی

پذیرش واقعیت و رقص زیبا در زندگی سخت:

پارادوکس «پذیرش فعال»: روان‌شناسی مثبت‌گرا نشان می‌دهد پذیرش شرایط غیرقابل‌تغییر (نه تسلیم) با کاهش استرس و افزایش تاب‌آوری مرتبط است؛ همان مکانیزمی که نیچه با «آمور فاتی» و رقصیدن روی واقعیت توصیف کرد. در بداهه‌سازی جاز هم نوازنده با محدودیت‌ها می‌رقصد، نه برخلاف آن‌ها.

راهکار:

این متن را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: رقصیدن یعنی هم‌آوایی با موسیقیِ واقعیِ صحنه، نه انکار ناکوکی‌ها. پذیرشِ فعال، سوگِ آرزوی بربادرفته را حذف نمی‌کند؛ آن را به بداهه‌سازیِ خلاقانه تبدیل می‌کند. زیبایی همیشه از دلِ محدودیت بیرون می‌آید، نه از حذف آن.