رقص با شیطان و پایان رابطه سمی:
اثر زیگارنیک می‌گوید ذهن کارهای ناتمام را بیشتر به یاد می‌آورد؛ وسوسه هم مثل حلقه‌ای باز، مدام توجه را پس می‌گیرد. در روانشناسی اعتیاد، هر «فقط یک بار» مدار پاداش دوپامین را دوباره فعال و آستانهٔ لذت را بالا می‌برد؛ پس رقص نه با شیطان، با عادتِ مغز به پاداش کوتاه‌مدت طولانی می‌شود.
راهکار:
این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: شیطان همیشه با یک قدم کوچک شروع می‌کند؛ مشکل خودِ رقص نیست، عادت‌شدن به ریتمی است که بعد از تو ادامه پیدا می‌کند. مرزِ سالم، نه ترس از شیطان، بلکه شناخت لحظه‌ای است که باید از میدان بیرون بزنی.