رقابت با دوستان

از دور رفیق، از نزدیک رقیب؛ پارادوکس دوستی و رقابت:

نظریه «مقایسه اجتماعی» فستینگر می‌گوید ما خودمان را بیشتر با نزدیکان هم‌سطح می‌سنجیم، نه با غریبه‌ها؛ همین باعث می‌شود موفقیت دوست نزدیک تهدیدآمیزتر از موفقیت یک غریبه حس شود. در قبیله‌های کوچک، رقابت درون‌گروهی شدیدتر از رقابت با قبیله بیگانه بود، چون منابع مشترک محدود بود. آیا رقابت با دوست، ذاتی است یا محصول مقایسه؟

راهکار:

بازقالب‌بندی: این جمله درباره‌ی دوستی نیست، درباره‌ی «نزدیکی و مقایسه» است. وقتی فاصله کم می‌شود، معیار مقایسه هم نزدیک می‌شود؛ رقابت زمانی سمی می‌شود که موفقیت دیگری را کسر از خودمان ببینیم. اگر همان رفیق دور را هم‌پیمان رشد ببینیم، نزدیکی می‌تواند به سوخت انگیزه تبدیل شود، نه میدان مسابقه.