رهگذر بودن در زندگی

استعاره جاده زندگی: ما رهگذریم یا مسافر؟:

در فیزیک نسبیت، تمایز گذشته، حال و آینده توهم است. «جاده» زندگی چیزی نیست که طی کنی؛ تو خودت کل این جاده‌ای که در فضا-زمان گسترده شده. حس «رهگذر بودن» فقط ترفند مغز برای پردازش آنتروپی محلی است. پرسش: اگر رهگذر و جاده یکی باشند، اصلاً سفری در کار است؟

راهکار:

چه می‌شد اگر به جای رهگذر، خود جاده باشی؟ جاده‌ای که با هر گام هویت می‌گیرد، نه مسیری که فقط طی می‌شود. هر رد پایی که می‌گذاری، جاده را بازنویسی می‌کند؛ تو هم رهگذری، هم راه‌ساز.