رهاش کردم چون نخواست

رهاش کردم چون نخواست؛ پایان عشق یک‌طرفه:

در روان‌شناسی، «ناهم‌رایی سرمایه‌گذاری عاطفی» باعث می‌شود هر تلاش بیشتر، پاداش کمتر و فرسودگی بیشتر شود؛ مثل آب دادن به زمینی که ریشه‌اش پذیرش ندارد. سوگیری هزینه هدررفته هم ما را در رابطه یک‌طرفه نگه می‌دارد، چون گذشته را سرمایه می‌بینیم نه هزینه. کدام رابطه بیشتر از عشق، شبیه عادت به هدر دادن بود؟

راهکار:

این متن نه شکست عشق، بلکه توقف آبیاری به ریشه‌ای است که خودت را می‌خشکاند. عشق یک‌طرفه مثل سرمایه‌گذاری در سهامی است که هر روز سودش را از تو می‌گیرد؛ وقتی نخواستن طرف مقابل تکرار می‌شود، ماندن دیگر عشق نیست، عادت به هزینه‌کردن از خود است. رها کردن، خشکی نیست؛ بازگرداندن آب به چشمه‌ی خودت است.