توقع از دیگران و راز معجزه در توکل به خدا:
مغز انسان دچار «خطای کنترل» است: وقتی نتیجه را دقیق پیشبینی میکند، دوپامین ترشح میشود، اما اگر نتیجه خلاف انتظار باشد، همان سیستم پاداش، دردِ ناهماهنگی شناختی میسازد. پژوهشها نشان میدهد دعا و توکل، فعالیت آمیگدال را کاهش میدهد و مدارهای پذیرش و همدلی را فعالتر میکند؛ یعنی انتظار از خدا در مغز، تسلیمِ فعّال میسازد، نه انفعال.
راهکار:
انتظار از انسانها اغلب نوعی تلاش برای کنترل نتیجه است؛ چون اختیار آن از دست ما خارج است، غم میآورد. اما انتظار از خالق، حالت تسلیم فعّال میسازد؛ اعتماد به نظمی بزرگتر که در آن معجزه ممکن میشود.