رها شدن از دلبستگی

چیزی که سهمت نیست؛ چرا باید از مسیرت کنار برود؟:

مغز انسان برای «دلبستگی به پاداش‌های احتمالی» دوپامین ترشح می‌کند؛ در آزمایش‌های شرطی‌سازی، پاداش غیرقابل پیش‌بینی قوی‌ترین چسبندگی را ایجاد می‌کند. به همین دلیل چیزی که سهم ما نیست ولی گاهی ظاهر می‌شود، بیشتر از چیزِ قطعی ما را درگیر می‌کند. اصل «ناهماهنگی شناختی» هم باعث می‌شود برای توجیه رنج، آن را «قسمت» بنامیم. به نظرتان مرز بین امید و توهم کجاست؟

راهکار:

این متن یک خواسته دفاعی برای حذف رنج پیش از وقوع است؛ اما روان‌شناسی می‌گوید «تاب‌آوری از دست دادن» دقیقاً از دل همین امیدها و دلبستگی‌های گذرا ساخته می‌شود، نه از نبودِ آن‌ها.