رها شدن از عشق

عشقی که راه فرار ندارد:

عشق یک‌طرفه و رها شدن؛ وقتی ستاره از مدارش سقوط می‌کند:

در فیزیک، مدار یعنی «سقوط آزادِ دائمی»: ماه و ایستگاه فضایی هر لحظه به سمت زمین می‌افتند، اما سرعت مماس‌شان آنقدر هست که همیشه «از کنار» زمین رد شوند. پس همین «چرخیدنِ یتیم» در حقیقت یک سقوط بی‌پایان است. نکته‌ی شگفت‌انگیزتر: اگر ستاره‌ای به سیاهچاله نزدیک شود، از دید ناظر بیرونی تصویرش در افق رویداد منجمد و محو می‌شود؛ هرگز نمی‌افتد، فقط میخکوب می‌شود. آیا سوختن در درخششِ خورشید راحت‌تر نیست از یخ‌زدن در لبه‌ی جاذبه؟

راهکار:

اگر قرار باشد استعاره ادامه پیدا کند: ماه یتیم نیست، او در حال انتخاب مدار است؛ جاذبه فقط یک نیرو نیست، یک اجازه است. تو هر روز با نگاه کردن به خورشید، دوباره سقوط را امضا می‌کنی. پس به جای «توانِ دیدن نداشتن»، می‌توانی بپرسی: چرا برای رها شدن، چشم بستن کافی نیست؟